Yiğit Güneli | yiit.org

fark ettim de, tetriste uzun süredir beklediğim dikey çubuk gelmiş kadar sevinçliyim. en uzaktaki en derin boşluğu da kaplayınca o, sanki bir daha kaygı nedir duymayacağım.

odamın en eşyasız köşesini birleştiren iki duvara yaslanıp çömelmiş oturuyorum, ama oturuş şekli önemli burda, dirseğimin iç kısmını gözüme kapatsam bacağında muhtemelen lacivert şortla ağlayan çocukmuşçasına duruyorum. öyle ki buradan bakınca yeterli büyüklükteki boş bir odaymış gibi gözüküyor odam, tamamdır bağırıp inanmayabilirim.

birilerinin devamlı hitabı gibi, ah la sibylle, yanlış olan bi taraf arıyorum. mesela baktım demin, arada yaparım, çorabımın altına çamaşır suyu kaçmış olacak ki yavruağzı bir renge bürünmüş. göğüs kısmı kapalı olsa da oradaki ufak beyaz alanda bağlamak için ipler var. tabi ki beyaz alanın içindeki ufak siyahı görmüyor değilim, ama bir karadelik kadar değil hiç bir zaman, olsa olsa ufak bir ben olabilir.

masamın üzerindeki onlarca kipple’ın arasından dişe dokunur bir şey aradım az önce, o kadar ciddiye almışım ki şimdi bakıyorum sıcak silikon tabancasının kapsülünü çiğneyip çiğneyip koparmışım. çekirdeksiz üzüm de varmış biraz gerçi, öyle seviyoruz çünkü biz.

evime bir tane şunlardan istiyorum, iki de olur:

zaman makinası icat olduğundan beri bir düzenim kalmadı açıkçası.

Comments | Trackback | September 4th, 2007