The moment at which two people, approaching from opposite ends of a long passageway, recognise each other and immediately pretend they haven’t. This is to avoid the ghastly embarrassment of having to continue recognising each other the whole length of the corridor.
Lapland gezisi hakkında bir kaç yazılık bir seri oluşturuyorum, bu ilk yazı ve ilk günün bir kısmını kapsıyor. Bu yazıda geçen şehirler: Kiruna (Isveç), Enontekiö (Finlandiya), Alta (Norveç) Pazar günü 08.35 gibi Kiruna Havalimanı’na indik. (http://bit.ly/aARQPg) Önceden rezervasyonunu yaptığımız dizel ve düz vites Opel Corsa’yı almaya gittiğimizde ellerinde o aracın olmadığını fakat bize station vagon [...]
o kafeye girdik ve oturduk. karşı sandalyede beyaz sakallı bir amca vardı, yaşlı kadın bizimle konuşmaya başladı, gözleri doldu ve dans etti. sakallı amca bizimle konuşmaya başladı, dil bilimci çıktı ve dil muhabbeti yapmaya başladık. liseden mezun olduktan sonra birbirini bir daha hiç görmemiş ve ertesi sabah öleceklerini bilen tüm orta yaşlı ama nasılsa bizim [...]
25 mayıs, dünya havlu günü. ben de yarınki önemli günde iki ay önce bir bilimkurgu mağazasında bulduğum dostane harflerle döşenmiş, don’t panic baskılı havlumu boynuma asarak dolaşacağım.
28 ekim 2006, hayatımı büyük oranda belirleyen gündü. sanırım aynı şeyi yarın için de söyleyebileceğim.
gnome hava ajansının hava sıcaklığını -30 olarak raporladığını görünce dışarı fırladım. -30 yahu, vucut sıcaklığından tam 66 derece daha az. içinde iki kat çorap olan sağlam ayakkabılarım, termal içlik + pantolonum, termal içlik + kazak + polar + aşırı sağlam montum, iki kat bere üzerine geçirdiğim kaz tüyü kapşonum, iki kat eldivenim. dondum. çıktığım andan [...]
akşam olunca bütün ışıkları yanan, fakat tamamen terk edilmiş bir şehir düşünün. aylardır aralıksız yağan kar, her geçen gün etrafı biraz daha yutuyor. kar, tek değişken bu şehirde, öyle ki rüzgar dahi olmadığından ağaçlar kılcal dallarının bile üzerine yağan karı silkeleyemeyince her taraf metrelerce uzunlukta ve genişlikte, yaşlı ve en güzeli bembeyaz ağaçlarla çevrilmiş durumda. [...]
now the world has gone to bed, darkness won’t engulf my head, i can see by infrared, how i hate the night. now i lay me down to sleep, try to count electric sheep, sweet dream wishes you can keep, how i hate the night.
You are currently browsing the Yiğit Güneli archives for the 'Hayat' category.
