Pazar günü 08.35 gibi Kiruna Havalimanı’na indik. (http://bit.ly/aARQPg) Önceden rezervasyonunu yaptığımız dizel ve düz vites Opel Corsa’yı almaya gittiğimizde ellerinde o aracın olmadığını fakat bize station vagon bir Toyota Avensis verebileceklerini söylediler. Avensis benzinli ve otomatik vitesli olsa da kabul ettik.

Geziye Jukkasjärvi’ye girerek başladık. (http://bit.ly/aplUGR) Şubat ayında ziyaret ettiğim Ice Hotel’in hazirandaki halini merak ettik. Tahmin edilebilecek gibi koca otel erimişti, geriye sadece bir kaç metrelik buz kalıbı ve otelin koca boş alanı kalmıştı. Erimiş haline dair bir fotoğraf koymak istemiyorum, fakat önceki ziyaretimden bir fotoğraf ekleyebilirim:

Ice Hotel’den geriye kalanlarda fazla oyalanmayıp yola devam ettik. Üç saatlik bir yolun sonunda Finlandiya sınırını geçip Enontekiö’ya vardık. (http://bit.ly/dnhkSC) Burası gideceğimiz yerlerin içinde fiyatlar konusunda en uygun yer olduğu için bolca yemek yedik, büyük bir alışveriş yaptık ve arabanın deposunu doldurduk. Sınır şehri olmasına rağmen buradaki fiyatlar İsveç’ten yüzde on oranında daha ucuz.

Enontekiö milli parkına uğradık, fakat bu mevsimde görülebilecek pek bir şey yoktu. Etraftaki tabelalardan milli parkın hikayesini amaçlarını ve barındırdıklarını okuduktan sonra oradan çıkıp Norveç’e geçme kararı aldık.

Bir üç saat kadar daha süren muhteşem yolun ve manzaranın sonunda Norveç’in kuzeyine çıkıp Alta’ya vardık. (http://bit.ly/c6q162) Denizi ilk gördüğümüz yer de burası oldu. Yol üzerinde gördüğümüz nehirler ve şelaleler gezinin müthiş olacağını gösteriyordu.

Alta’da bir şeyler yemek için durduk. Saat sekiz olmuştu, hava 5 derece civarıydı ve yemek yiyebileceğimiz 2 veya 3 yer vardı. Bunlardan birine girip yemek yedik. Norveç’in aşırı pahalı yemek fiyatları canımızı tekrar sıktı. Ama ucuz yemeğe verdiğiniz paranın az daha fazlasını verirseniz çok güzel şeyler yiyebiliyorsunuz. (Örnek gerekirse sıradan bir pizzacıda orta boy bir pizza, 45 lira civarına denk geliyor, 55 lira civarına ise güzel bir restoranda et yiyebiliyorsunuz.)

Alta şehir merkezi ufak bir yerdi, o saatte yapılacak çok bir şey yoktu ve kuzeye doğru yola devam etme kararı aldık.

Alta’nın kuzeydoğusunda kalan körfezi dolaşarak ilerledik. Muhteşem bir manzaraya sahipti, sular kısmi olarak donmuştu ve müthiş durgunluktaydı. Üzerine düşen her görüntüyü kusursuz bir aynadan en ufak farksız şekilde yansıtıyordu. Saat geç olduğu için ve geri dönüş yolunda tekrar buradan geçeceğimiz için fazla vakit kaybetmedik.

Burayı geçtikten sonra bir anda tüm çevre değişti, her tarafı alabildiğine yeşil ağaçlarla kaplı olan çevre (taiga) bir anda en ufak bir bitkinin olmadığı kimi yerde karla kaplı çorak topraklara ve kayalık araziye (tundra) döndü. Şiddetli bir yağmur yağmaya başladı, yol kenarındaki irili ufaklı binlerce göl ortaya çıktı. Kutup çemberinin yüzlerce kilometre üzerinde olduğumuzu ilk olarak burada anlamaya başladık.

kamerayı kayda alıp linklater ismiyle sürseydik piyasaya, kimse sanmıyorum ki fark edebilsin.

tromsö hayatımda gördüğüm tek anlamlı dans oldu.

içinde iki kat çorap olan sağlam ayakkabılarım, termal içlik + pantolonum, termal içlik + kazak + polar + aşırı sağlam montum, iki kat bere üzerine geçirdiğim kaz tüyü kapşonum, iki kat eldivenim.

dondum. çıktığım andan 5 dakika sonra ayaklarım taş kesildi, hissedememeyi geçtim, bildiğin taş gibi oldular. odaya geldiğimde şişmiş ve su toplamış olduklarını gördüm.

elim de ayaklarım kadar kötü olmasa da parmaklarımı kesinlikle hissedemiyordum ve bu döndüğüm zaman kapı kilidini açabilmemi engelledi.

nokia telefonum, tam dolu şarjdayken 35 dakika müzik dinledim diye yarı dolu şarja düştü. aynı etkiyi fotoğraf makinasında da gözlemliyorum, maksimum 2 fotoğraf çekince pil bitiyor. nikel metal pillerin minimum çalışabileceği sıcaklık 0 dereceymiş.

yürüdüğüm 35 dakika boyunca iki şarkı dinledim. kulaklığımın kablosunu montumun içinden geçirmeyi unutunca kablo dışarıda kaldı, kablonun içindeki metal soğukta büzüştüğü için çok sert kıvrımlara bölündü kablo, 1.4 metre olan kablo boyu, kulaklarımdan montumun cebine yetişmeyecek hale gelene kadar kıvrılarak kısaldı.

karşılaştırma yapmak için kontrol ettim, longyearbyen‘de hava şu anda -28 derece. burası dünyanın en kuzeyindeki şehir.

bütün yazdığım yazılar, yazmaya başladıktan bir süre sonra çok anlamsız gelmeye başlıyor. bu sefer de kısmet buraya kadarmış.

sürekli iletişim halinde olduğum kişilerle üçüncü parti bir dilde anlaşıyor olmak canımı sıkıyor. daha da kötüsü, günlük konuşma dilim, anadilime kıyasla oldukça sığ bir dile döndüğü için aynı oranda düşüncelerim de sığlaşıyor. gündelik çağrışımlar minimuma iniyor.

sıfırdan öğrendiğim isveççeyi kolay kolay geliştiremeyecek olduğum için istiyorum ki anadili ingilizce olan kişilerle konuşayım, çeviride kaybolmayı tek tarafa indirgeyeyim, fakat onların da sayısı az. ingiliz pub’ında bile öntanımlı bira efes.

konumu itibariyle kundereya karşı çıkan bu şehirde ya zaman haddinden çok çok yavaş ilerliyor, ya da hakikaten o kadar hızlı ki zamanın çok yavaş ilerleyeceğini zannettiğim yıllara geri dönüyorum.

now i lay me down to sleep,
try to count electric sheep,
sweet dream wishes you can keep,
how i hate the night.