Yiğit Güneli

hayatımı yaklaşık 50 yıl kadar uzatacak basit bir çözüm buldum bugün:
kadıköy rıhtımda yürürken, minibüslerin amansızca döndüğü köşede killing all the flies dinleme.

oldukça uzakta çalıyor da olsa, dinlerken yalnız olmadığını bilmek güzel.

mogwai - killing all the flies.

kimse mogwai gibi cover yapamıyor.

orjinalini de koymadan olmaz:

i thought i could live in your world as years all went by
with all the voices i’ve heard
something has died
and when you’re in need of someone
my heart won’t deny you
so many seem so lonely with noone left to cry to
baby..

biterken de şu çalıyordu ki ölürken göreceğim film şeridinde mümkünse bu çalsın istiyorum, sugar.

evet, biraz geç kaldım bunu yazmak için ama mogwai süperdi. konserde bi ara gözlerimi kapatınca kendimi olduğum yerlerden çok farklı yerlerde hissettiğimi hatırlıyorum. bütün tüylerim diken diken, böyle bi garip ordan çıktım. tek kelime etmeden kadıköy dolmuşlarına kadar hızlı adımlarla yürüdüm.

çaldıkları şarkılar sırayla şöyleydi:

1. Yes, i am a long way from home
2. Friend of the night
3. Killing all the flies
4. I know you are but what am i
5. Ithica
6. Summer
7. You don’t know jesus
8. Glasgow mega snake
9. Hunted by a freak
10. Mogwai fear satan
11. Two rights make one wrong
12. Helicon 1
13. We’re no here

konser bittikten sonra 10 dakika ışık ve ses oyunları vardı. önden ikinci sırada hipnotize olmuş gibi, gürültü denebilecek oldukça yüksek sesten en ufak bir rahatsızlık duymadan bitene kadar kılımı bile kıpırdatmayıp binlerce ışığın birbiri içinden geçişini izlemek bambaşka bi şeydi.